نمونه شکواییه شکایت علیه پزشک
فهرست مقالات

رابطه ی نامشروع و زنا

رابطه نامشروع به هر نوع رابطه‌ای اشاره دارد که عرف و شرع جامعه آن را نمی‌پذیرند. اینگونه روابط معمولاً باعث اختلال و ناهماهنگی در نظام اجتماعی می‌شوند و به طور کلی در بسیاری از جوامع به عنوان نامناسب یا مجازات‌شدنی شناخته می‌شوند.

رابطه‌های نامشروع معمولاً به عنوان جرایم منافی عفت در نظر گرفته می‌شوند و قانون‌گذار آنها را جرم انگاری می‌کند. در بسیاری از کشورها، اینگونه روابط با مجازات‌هایی تعیین شده در قوانین کیفری مواجه می‌شوند.

مثلاً، در برخی قوانین تعزیرات، مانند ماده ۶۳۷ قانون تعزیرات ایران، مجازات‌هایی برای افرادی که در رابطه‌های نامشروع شرکت می‌کنند، تعیین شده است.

اما لازم به ذکر است که اینگونه مجازات‌ها و قوانین بر اساس فرهنگ و قوانین مختلف جامعه‌ها متفاوت بوده و در هر جامعه ممکن است متفاوت باشد.

 

بر اساس ماده ی 637 قانون تعزیرات ایران، رابطه‌های نامشروع یا عمل منافی عفت غیر از زنا می‌تواند منجر به مجازات شلاق تا ۹۹ ضربه شود. اما برای این که یک رابطه به عنوان نامشروع شناخته شود، باید دو شرط اساسی برآورده شود:

  1. وجود رابطه بین یک زن و مرد که بر اساس علقه زوجیت نیست.
  2. مرتکب شدن از اعمالی غیر از زنا (دخول)، مانند تقبیل یا مضاجعه.

به عبارت دیگر، اینگونه روابط باید به شکلی صریح و بدون عقد زواج صورت گرفته باشند و مجازات در نظر گرفته شده در قانون، برای جلوگیری از اینگونه روابط نامناسب و ناخوشایند است.

 

قانون تعزیرات ایران تنها مجازات برای رابطه‌های نامشروع را شلاق تعیین کرده است و مجازات حبس برای این موارد در نظر گرفته نمی‌شود. این مجازات برای هر دو طرف رابطه‌ی نامشروع اعمال می‌شود.

اگر رابطه‌ی نامشروع با عنف و اجبار صورت گرفته باشد، تنها فردی که از عنف و اجبار استفاده کرده است (مرتکب عنف) مجازات می‌بیند که به عنوان “مکره” شناخته می‌شود. در این حالت، طرف دیگر رابطه‌ی نامشروع مجازاتی نخواهد داشت، زیرا به توسط عنف و اجبار این رابطه ایجاد شده است و از اراده خودش برخوردار نبوده است

 

در قانون و محاکمات مربوط به روابط نامشروع، برای اثبات اینگونه روابط، معمولاً از مدارک و شواهد مختلفی استفاده می‌شود. این مدارک و شواهد شامل موارد زیر می‌شوند:

  1. اقرار: اگر طرفین روابط نامشروع خود را اقرار کنند، این می‌تواند به عنوان یک مدرک قابل قبول در دادگاه مورد استفاده قرار گیرد.
  2. شهادت: شهادت افراد دیگری که به شاهدان این رابطه شناخته می‌شوند، نیز می‌تواند به عنوان یک مدرک در دادگاه مورد استفاده قرار گیرد.
  3. شهود: شواهدی که افرادی از موقعیت یا رفتارهای نامشروع شاهد بوده‌اند، می‌توانند به عنوان مدارک در دادگاه ارائه شوند.
  4. دلایل و مدارک: این شامل هر گونه مدرک یا شواهدی است که می‌تواند نشان دهنده وجود رابطه‌ی نامشروع باشد، از جمله پیام‌های متنی یا صوتی، عکس‌ها، و هر گونه سند یا مدرک دیگری که به عنوان شواهد مطرح شود.
  5. علم قاضی و اماره: علم قاضی و اماره نیز می‌تواند در ارزیابی مدارک و شواهد مطرح شده در دادگاه و در نهایت تصمیم‌گیری درباره وجود یا عدم وجود رابطه‌ی نامشروع مؤثر باشد.

توجه به میزان و اهمیت هر یک از این مدارک و شواهد در قوانین مربوطه و تصمیمات قضایی می‌تواند بر اساس تعیینات خاص هر کشور متفاوت باشد.