سن قانونی دختر برای تصمیم گیری
فهرست مقالات

سن قانونی دختر برای تصمیم گیری

حضانت و حقوق والدین در مواقع جدایی و طلاق مسائل مهمی هستند که باید با دقت و به اصول قانونی رعایت شوند. در اکثر سیستم‌های حقوقی، حضانت و حقوق والدین برای محافظت و تامین بهترین مصلحت کودکان تنظیم می‌شوند. در ادامه، توضیحاتی دقیق‌تر در این زمینه ارائه می‌شود:

  1. حضانت کودکان در موارد جدایی و طلاق:
    • در بسیاری از مواقع، والدین در مورد نگهداری و تربیت کودکان خود توافقی برسی می‌کنند و این توافق باید به تأیید دادگاه برسد تا قانونی و اجرایی باشد.
    • اگر والدین نتوانند به توافق برسند یا اگر توافق ناکافی باشد، دادگاه‌ها به عنوان مرجحین در تصمیم‌گیری نقش دارند.
  2. تعیین حضانت:
    • تعیین کننده حضانت عمدتاً به مصلحت کودکان مرتبط است و دادگاه تلاش می‌کند تا بهترین تصمیم را برای آنها بگیرد.
    • اغلب، در سنین کمتر، کودکان به مادرها سپرده می‌شوند و پس از مدتی ممکن است توافقی برای تقسیم زمان بین مادر و پدر انجام شود.
    • برخی موارد خاص می‌توانند باعث شود که حضانت به پدر یا به یک شخص غیر از والدین اختصاص یابد، اما این موارد نادر هستند و به تصمیم دادگاه بستگی دارند.
  3. حقوق ملاقات والدین:
    • حتی اگر یکی از والدین حق حضانت را نداشته باشد، او معمولاً حق ملاقات با فرزند خود را دارد. این حق می‌تواند توسط دادگاه تنظیم شود و به شیوه‌ای تعیین شود که مناسب و مصلحتی برای کودک باشد.
    • توافق و تعیین حقوق ملاقات معمولاً بر اساس نیازهای کودک و مصلحت او انجام می‌شود.

 

حضانت دختر قبل از سن قانونی برای تصمیم گیری

براساس ماده 1169 قانون مدنی، حضانت و نگهداری کودکی که والدین اش جدا از یکدیگر زندگی می‌کنند، به شکل زیر تنظیم می‌شود: مادر تا سن هفت سالگی اولویت حضانت را دارد و پس از آن، حضانت به پدر منتقل می‌شود.

باید توجه داشت که این معنا را ندارد که هزینه‌ها و مخارج زندگی کودک در زمان حضانت توسط مادر باید تامین شود. در عوض، پدر مکلف است که هزینه‌ها و نفقه فرزند خود را پرداخت کند. در صورتی که پدر از تحویل کودک زیر هفت سال به مادر انصراف دهد، مادر می‌تواند به دادگاه درخواست صدور دستور موقت برای بازگشت کودک به توسط مادر کند.

در صورتی که مادر در زمان حضانت ازدواج کند، پدر می‌تواند به دادگاه مراجعه کند و درخواست سلب حضانت از مادر و اخذ حضانت خود را مطرح کند. حضانت دختر بعد از سن هفت سالگی و تا زمانی که او بتواند تصمیمی در مورد مکان زندگی خود بگیرد، قانوناً با پدر است.”

 

سن قانونی دختر برای تصمیم گیری

بر اساس بسیاری از سیستم‌های حقوقی، فرزندان تا رسیدن به سن بلوغ تحت حضانت والدین خود قرار دارند و نمی‌توانند در مورد مکان زندگی خود تصمیم بگیرند. اما به محض رسیدن به سن بلوغ (که در بسیاری از کشورها معمولاً در دوره نوجوانی تعیین می‌شود)، آنها دارای حق انتخاب مکان زندگی خود می‌شوند.

در صورتی که فرزندان بعد از رسیدن به سن بلوغ تصمیم به تغییر مکان زندگی دارند، به آنها این حق اعطا می‌شود و می‌توانند انتخاب کنند که با کدام والد یا در کدام مکان زندگی کنند.

بنابراین، دقیقاً درست است که بعد از رسیدن به سن بلوغ، فرزندان قادر به تصمیم‌گیری در مورد مکان زندگی خود هستند و حق اختیار در این زمینه با خودشان است. همچنین، حق ملاقات والدین با فرزندان همیشه حفظ می‌شود و والدی که حضانت را بر عهده ندارد، نمی‌تواند از ملاقات فرزندش محروم کند. این تدابیر معمولاً در مصلحت رشد و توسعه کودکان قرار دارند.

ماده 1173 قانون مدنی که شما ارائه داده‌اید، بیان می‌کند که در صورت حصول یکی از شرایط زیر، دادگاه ممکن است تصمیم به ساقط کردن حضانت بگیرد:

  1. اعتیاد به الکل، قمار و مواد مخدر به نحوی که به طور زیان‌آوری بر روی مسئولیت نسبت به حضانت تأثیر داشته باشد.
  2. داشتن فساد اخلاقی و استفاده از کلمات رکیک و فحش به نحوی که به طور زیان‌آور بر رفتار نسبت به حضانت تأثیر داشته باشد.
  3. مبتلا بودن به بیماری‌های روانی به گونه‌ای که به طور زیان‌آور بر توانایی انجام وظایف حضانتی تأثیر داشته باشد.
  4. سوء استفاده از کودک و اجبار او به گدایی، قاچاق و فحشا به نحوی که به طور زیان‌آور بر رفتار نسبت به حضانت تأثیر داشته باشد.
  5. ضرب و جرح و تکرار آن به نحوی که خارج از حد متعارف باشد و به طور زیان‌آور بر رفتار نسبت به حضانت تأثیر داشته باشد.

این ماده نشان می‌دهد که اگر یکی از این موارد در مورد والد یا افرادی که به حضانت کودک مشغول به حضانت می‌شوند، رخ دهد و به طور زیان‌آور بر حضانت تأثیر داشته باشد، دادگاه ممکن است تصمیم به ساقط کردن حضانت بگیرد.